Door Tim van Kammen

De mannen van Trainer Kolthof troffen een enigszins ander Blauw Wit aan dan de heenwedstrijd waar het “tweede” toen wel wist te winnen, uitslag 2-3.  Toen was het Roy Mulder die drie keer het netje vond, waarschijnlijk promoveerde hij hierdoor direct naar het 1e elftal. Zo snel kan het gaan…

Afijn Trainer Kolthof gaf aan zijn huiswerk goed te hebben gedaan. Met zijn en ons plan van aanpak moesten we Blauw Wit gaan bestrijden. Tijdens de warming up gebeurt het gebruikelijke “koppen kijken”. De trainer van Blauw Wit bestudeerde de koppen van de Volharding nauwkeurig en vice verse. Al snel bleek dat de blauwen andere koppies mee hadden genomen dan sommige spelers van “het tweede” hadden verwacht.

In de kleedkamer werd de warming up nog even nabesproken, er werd gevraagd om meer scherpte en wilskracht vanaf het begin, anders zou het nog wel eens anders af kunnen lopen dan gepland.

Tijdens de wedstrijd bleek dat de voorste en middelste linie van de Blauwen zeer bewegelijk waren. “Het tweede” had hier in de beginfase geen antwoord op. Tevens had het centrale duo van “het tweede “(Van Weert/Hartgers) al werk voldoende aan de twee spitsen die aan hen waren geplakt.

Tactisch kun je dan een van de backs laten knijpen, of een van de middenvelders mee laten zaken zo dat Van Weert of Hartgers in de vrije rol komt, maar ja, makkelijker gezegd dan gedaan…

De startstorm van de Blauwen woekerde voorbij en hierdoor kon “het tweede” wat meer hun eigen spelletje spelen. In deze fase liet “het tweede” zien dat ze doormiddel van snel spel en het zoeken van de flanken “het tweede” best voor wat gevaar konden zorgen. Rechtsbuiten Schreurs rende als een “Forrest Gump” over de flanken, maar vergat de rust te pakken wanneer die een mooie bananenbal voor kon geven. De voorzetten waren met zo’n, naar schatting, 80 km/u te hard om deze af te kunnen ronden. Het moet een kwestie van tijd zijn wanneer deze voorzetten in de vorm van een banaan voor het doel komen. Daar kunnen we dan een hoop plezier aan beleven.

Ergens halverwege de eerste helft was het Van Kammen die de bal kreeg rechts op het middenveld, tegen “de kalklijn” aan. Deze gaf een boogbal op spits Valk, die debuteerde vandaag. Valk toucheerde de bal door en zo kwam Arentsen als een tovenaar achter zijn directe tegenstander vandaan en schoof de bal langs de goalie. 1-0.  Tegen de verhouding in, maar ja mooi meegenomen..

Tegen het einde van de eerste helft was het de linksback van de Blauwen die, a la Mitchell Dijks, zo’n 7 spelers van de Volharding uitspeelde de bal in de 16 neerlegde en zodoende, een speler van de Blauwen, de score weer in evenwicht bracht. Vanaf dat moment was het best wel effe “billenknijpen” voor de mannen van “het tweede”, maar gelukkig scoorden de blauwen niet meer tot aan de rust.

De tweede helft bleek al snel dat het overleven was voor “het tweede”. Naast de tegenstander hadden de weergoden nog een tegenstander verzonnen: de wind. Waar “het tweede” hier de eerste helft te weinig gebruik van had gemaakt was dit nu aan Blauw Wit om dit wel te doen.

Om deze storm tegen te kunnen gaan werd Luuk Mannessen ingebracht. Met zijn snelheid moest Blauw Wit wel meer in de verdediging gaan. Aan die beste bedoeling kwam al snel een eind want na 10 zo’n seconden kreeg Mannessen de bal en kwam hij in duel met een tegenstander. Pats boem enkel doet pijn en de wissel kon niet uitblijven. Na afloop concludeerde Mannessen dat zijn trainingsopkomst mogelijk de oorzaak zou zijn van de enkelproblematiek. Luuk gaat hier dus nu wat aan doen… Top Luuk!

Toch kroop het tweede af en toe uit zijn schulp en zo creëerde het een corner. Dat Blauw Wit hieruit de 1-2 scoorde zou niemand geloven, maar het is toch echt zo.  De bal ketste weg uit de 16 van de blauwen en hierdoor werd de counter in gang gezet. Foi hoe was dit mogelijk…. De 1-2 kwam zo op het scorebord. Na afloop gaf goalie Julian aan dat de fase na de 1-2 hij het gevoel had dat Blauw Wit wel bovenaan moest staan in de competitie. Als een “Blitzkrieg” waren de blauwen meermaals in 16.  Tevergeefs want ze scoorden, gelukkig, niet.

Met nog ongeveer een kwart te gaan kreeg “het tweede” een vrije trap op het randje 16 meter. Deze ontstond nadat een van ons als een stervende zwaan op de grond viel. Een gelukje voor ons…. Want het was Hartgers die de bal met een keurige bananencurve langs de muur en de goalie schoof.

Vanaf dat moment kreeg het tweede ook nog enkele kansjes om zelfs de 3-2 te maken. Dit was misschien ook wel te veel van het goede en hierdoor pakte “het tweede” een te koesteren punt.  Einduitslag 2-2.

Volgende week,  16 februari, speelt “het tweede” uit bij SDC’12-2. Aanvang: 14:30 uur.

Foto’s met dank aan Christy Tanate.